Sikh Neveshteha

6 - dilemma

2010-09-09T10:40:00.001-04:00

نميدونم آدما عوض ميشن يا اينكه عوضى ميشن

باز هم آشفته نوشته ها

2010-01-25T23:10:00.000-05:00

چند شبه همش خواب میبینم دارم فرار می‌کنم...کابوسم عوض شده، قبل ها، خواب جنگ و زلزله و آشوب میدیدم ولی‌ چند شبه که دارم فرار می‌کنم...شب اول، میدویدم و انگار که ۱۰۰ سال پیش بود، خونه‌های نساخته که میدونستم ۱۰۰ سال دیگه وجود خواهند داشت، دیشب هم داشتم میدویدم...همیشه هم تو محله‌ای این اتفاق‌ها می‌افته که تو تهران زندگی‌ می‌کردم...شاید تعبیرش حال خودمه، که در عذابم، که من، و همهٔ آدم ها، سرنوشتشون تو چند سال اول زندگیشون نه توسط خودشون، بلکه محیطی‌ که دارن توش رشد می‌کنن تعیین میشه...دلم می‌خواست برگردم و یه سری چیزارو عوض کنم...نوشتنش سخته ولی‌ مطمئن باش که روح و روانت رو میسابه...با اینکه یقین دارم پدر مادرم در مقایسهٔ با خیلی‌ آدم ها، تلاشو فداکاریهای خیلی‌ بیشتری کردن و هر کاری که فکر میکردن به نفع من برام انجام دادن...هدفم محکوم کردن اونها نیست، دلم میخواد داد بزنم که "انسان محکوم به آزادی" نیست، بلکه محکوم به تظاهر آزادیه

شاملو – مدایح بی صله

2010-01-22T13:12:00.001-05:00

کریه اکنون صفتی ابتر است
چرا که به تنهایی گویای خون تشنگی نیست.
تحمیق و گران جانی را افاده نمی کند
نه مفت خوارگی را
نه خودباره گی را
تاریخ
لغت نامه ها را امااصلاح میکند.

آشفته نوشته ها

2010-01-22T00:21:00.002-05:00

دو ماهی این فرصت رو پیدا کردم که نتونم فرار کنم از یاداوری اینکه آخرش که چی‌، که اینکه چه راحت می‌تونم به روی خودم نیارم که سر کارم...فرض کن که تا ۳۰ سالگیت درس میخونی‌، بعد میری سر کار، خیلی‌ هنر کنی‌ تو مسیر اضافه کردن متعلقات نمیری، بعدش که می‌میری، در بهترین شرایط آدم خوبی‌ هم بودی‌و‌ یه اثر مثبت از خودت به جایی گذاشتی‌، ولی‌ بعدش که دیگه نیستی‌، اگه هممون نباشیم چی‌ می‌شه پس؟به کی‌ بر میخوره؟کجا لنگ میمونه؟
با همهٔ این وجود، انگار که حالا که هستی‌، باید به بقای خودت فکر کنی‌، ولی‌ دلم می‌خواد وابسته نباشم و همیشه آزاد، که خرج داره و به دست آوردنش در اکثر مواقع میندازتت تو یه جریان اعتیاد آور که آگاهیتو ازت میگیره

... افتاد، کاملا موافق سیر فکریش نیستم ولی‌ نکات جالبی‌ داره "The Edukators" اینارو که نوشتم یادم به فیلم

5. Isness

2009-10-23T10:46:00.003-04:00

دوباره در سرم فکر سفر دارم
هوای سرزمینهای دگر دارم
من از بیهوده موندن . خسته ام . خسته
هوای رفتن و رفتن به سر دارم
...

خواننده : احمد رضا نبی زاده

4. Let it

2009-08-24T13:20:00.001-04:00

no friendship after relationship.

Soup

2009-08-08T13:49:00.003-04:00

My grannie used to make us a magic soup when we were sick, the last spoon driving away any sign of sickness...I'm making that soup for mysef but I'm still sick...well I guess she had the neverending affection powder in her hands...

خواهشی از شما

2009-08-04T22:52:00.002-04:00

از آنجا که شرایط کنونی در کشور بسیار حساس میباشد و رسانه های بیگانه موشکافانه قضایای ایران را دنبال و اخبار مربوطه را منتشر میکنند بدینوسیله به کلیه احزاب، گروهها، گروهکها، جبهه ها، مجامع، مراجع، روحانیون، سیاسیون و خلاصه هرکسی که هرگونه خبر، بیانیه، اطلاعیه، پیام، نامه، سخنرانی و غیره از خودش صادر میکند صمیمانه توصیه میکنم که برای جلوگیری از پیچیدگی متن هنگام ترجمه و همچنیین جهت رعایت حال مترجم بیچاره به نکات زیر دقت کنند:

- درهنگام استفاده از استعارات و کنایاتی همچون خندیدن مرغ پخته به کیفرخواست اعترافیون (بیانیه اخیر جبهه مشارکت) ، تخم گذاشتن خروس زیر شکنجه نظام (نقل دویچه وله از یکی از مسوولان)، از دور سو سوزدن نور ولایت (سخنرانی آیت الله امامی کاشانی در جمکران)، شوری بیش ازحد آش پخته شده توسط حکومت (بیانیه اخیر جبهه مشارکت) به این نکته که ممکن است ترجمه وافی به متن این اصطلاحات در زبانهای بیگانه مضحک به نظر برسد توجه داشته باشند.

- از هموطنان آذری زبان (خصوصا جناب مهندس موسوی) صمیمانه خواهشمندم که حتی المقدور لطف فرموده و مطلب مورد نظر را برای یکی از دوستان فارس زبان بازگو کرده و به ایشان اجازه برگرداندن آن به نثر فارسی را مرحمت کنند (این کارحتی برای خود فارسی زبانان هم مفید است).

- از روحانیون عزیز که عادت دارند راه به راه از آیات قرآنی و روایات صدر اسلام نقل قول کنند تقاضا دارم که نام سوره، شماره آیه و آدرس کامل حدیث را هم ذکر کرده که مترجم بینوا بتواند با استفاده از تکنولوژی های جدید رسانه ای همچون " ترجمه قرآن و نهج البلاغه به بیست و چهار زبان زنده دنیا روی دیسک فشرده " (برای مثال http://www.p30download.com/archives/utility/useful_tool/download_quran_reciter_24_languages_full_mp3/)

مشکل خویش را حل کرده و مجبور به استخدام مترجم عربی نشود.

- به کار بردن عباراتی چون " خانواده عزیزان زندانی ... منتظر بودند تا در آستانه جشن ولادت منجی بشریت و احیاگر عدل و عدالت، حضرت ولی عصر (عج) ... بازگشت عزیزانشان ...را شاهد باشند " (ششمین بیانیه مجمع روحانیون مبارز) میتواند بسیار شبه برانگیز باشد و خواننده متن ترجمه شده را به این باور بیاندازد که جشن تولد یک عده کودک بیگناه به علت زندانی بودن (احتمالا) پدرانشان بهم خورده است.

- از هم میهنان عزیز و غیورهم که با حسن سلیقه و ظرافت خاص ایرانی مرتبا اقدام به ساختن شعارهای جدید مینمایند تقاضا دارم هنگام تراوش آنها دقت داشته باشند که در اثر کج فهمی بیگانگان اشتباها به جنبش صدمه وارد نشود. برای مثال شعاری همچون " پلیس ضد شورش احمدی رو بشورش " ممکن است در اذهان بیگانگان این تصور را ایجاد کند که مشکل مردم مظلوم و ستمدیده ایران با استحمام رییس جمهورغیرمنتخب قابل حل است.

با تشکر

کاریکاتور انقلاب 57 ؟؟

2009-08-04T11:52:00.001-04:00

روزگار غریبی شده، میخواهم بنویسم این روزها را برای اینکه شاید یکبار بعدها بخوانم و به یاد آورم یا برای نیکا و اشکان که قرار است من را عمه رها صدا کنند تعریف کنم. همانطور که مادرم وقتی بچه بودیم بارها و بارها و بارها داستانهای اول انقلاب را برایمان تعریف میکرد.
همیشه صحبت ازاینجا شروع میشد که چی شد ما از آمریکا برگشتیم ایران؟ چی شد که یک بچه سه ماهه ( که من باشم) را با کل اثاثیه زدید زیر بغلتان و برگشتید یکهو؟ چرا پس هیچکدام از دوستان و هم دوره ای های آمریکا الان ایران نیستند؟ چرا پس ما فقط این عمو و خاله ها را هر چند سال یکبار میبینیم آنهم وقتی که برایمان از آمریکا آدامس بابل گام آورده اند و زودی هم دارند میروند؟
مادرهم همیشه میگفت بچه جان تو نمیدانی که برای من و پدرت چقدر باورنکردنی بود که میشنیدیم مردم روی دیوارها مرگ بر شاه مینویسند. میگفت هرچه با پدرت سبک سنگین کردیم دیدیم که نمیشود این چیزها را به چشم خودمان نبینیم. حالا این روزها برای اولین بار با پوست و گوشت و استخوانم درک میکنم که مادر چه میگفت و روزی هزار بار شکر میکنم (نمیدانم کی را؟) که حداقل قسمتی از این روزها را دیدم به چشم. و حالا میفهمم که چرا یک عالمه عمو و خاله در آمریکا دارم ... که چرا وقتی ریختند توی خانه ما که عمویم را دستگیر کنند مادر حامله ام اینقدر هول کرده، که چرا همیشه با یک تلخی خاصی تعریف میکند که من، که آن موقع سه چهار سال بیشتر نداشتم، با دیدن تفنگ در دست ماموران توی خانه مان پرسیده ام که آیا اینها شکارچی هستند و مادر هم توی رویشان گفته بله ولی آدم شکار میکنند.
حالا یادم می آید که یکبار که برای ملاقات عمو به زندان رفته بودیم و پشت دیوارهای بلند و سیم خاردارهای زندان قزل حصار با عمه ها و خانوم جون وهستی دخترعمو منتظر ملاقات بودیم بابا به من و هستی کاغذ و مداد شمعی داد تا هرکدام برای عمو یک نقاشی بکشیم. وقتی بالاخره اسممان را خواندند و رفتیم تو، عمه ها و بابا فقط از پشت شیشه و با تلفن توانستند با عمو حرف بزنند. خانوم جون هم که اینقدر گریه کرد که اصلا به صحبت نرسید. اما من و هستی را راه دادند توپیش خود خود عمو، که آنموقع یک مرد شکسته و لاغر و ریشو ولی خیلی مغرورو محکم به نظر من آمد.اما سر راه مامور زندان که به نظر من و هستی خیلی ترسناک و خشن بود نقاشی ها را از ما گرفت و گفت بدهید ما میرسانیم به دست عمو و من آن موقع هرچه فکر کردم نتوانستم بفهمم که خوب چرا ما خودمان ندهیم به عمو و توی بد ترکیب بد اخلاق بدهی؟ بعدا که به بابا گفتم اینجوری شده گفت حتما فکر کرده اند که نقشه ای یا رمزی توی نقاشی باشد که نباید به دست عمو برسد ... یک فحش آبدار هم البته وسط این جمله گفت که من الان یادم نمی آید.
حالا بابا دیگر نیست که ببیند که وقتی آدمها را میبرند زندان نقاشی که سهل است چشم پدر و مادرها و خواهرو برادرها فقط بعداز چهل روز به جسد تکه پاره بینوا روشن میشود و بس. خوب شد نیست که ببیند وگرنه باز دوباره میرفت توی یکی از آن دوره های افسردگی طولانیش، مثل همان دفعه که بعد از قتل فروهرها ... تا چند ماه نمیشد باهاش حرف زد ... حوصله هیچ کسی و هیچ کاری را هم نداشت.

خواب

2009-08-04T11:23:00.000-04:00

خواب بسیار عجیبی‌ دیدم...خواب دیدم ایرانم، تو یه خیابونی شبیه انقلاب، و هنوز درگیری‌ها ادامه داره، میریزن بعدش و خیلی‌ آدم زیادی تو پیاده رو نیست، با یه نفر دیگه بودم، میدو ایم تو مغازه‌ها که پناه بگیریم، بعد می‌اییم بیرون ولی‌ جلمون چند تا از اون مجودات انسان نما هستند [نمی‌خوام بهشون بگم آدم]،بعد یکیو از پشت میزنن، خون نمیاد ولی‌ همه میدونیم که کشته شده...بعد میرم بالای یه تیر، خیلی‌ بالا نیستم ولی‌، ولی‌ ترس رو حس می‌کنم، کنارم یکی‌ از اون موجود‌ها میاد، کارت شناساییشو میگیره جلوی چشمم و تفنگشو میگیره جلوم، یکی‌ دیگه رو دوباره کنار من می‌کشه، روسری منو میکشه جلو، مانتوم هم میکشه پایین، حرفی‌ نمیزنم ولی‌ خودمو میبینم که ترسیدم...یه دختر میاد جلوش و داد میزانه و اعتراض میکنه، گویا دنبال اون دختر بودن و گردانندهٔ مراسم بوده، دختره با شجاعت تو روی اون موجودی که تفنگو گرفته به سمتش و دختر هم میدونه که شللیک میکنه وایستاده و اعتراض میکنه، به خودم میگم من جرأت اون دخترو ندارم، از خودم بدم میاد، اون موجود به من میگه شماها یه تجمعییو ازش باخبر شدید و اومدید، ولی‌ من با این کار دارم و اون دخترو جلوی من می‌کشه...خون نمیاد از سینش، ولی‌ سفید و تمیزه...هنوز بالای اوتیرم و دارم گریه میکنمو به خودم میگم من جرأت اون دخترو ندارم...

حال و روز ما

2009-08-02T16:39:00.000-04:00

دو سه هفته ای هست که رسیده ام اینجا، یعنی جسمم رسیده ولی دل و قلب و روحم هنوز در ایران است، تهران، تهران بعد از انتخابات که حالا دیگر سبز سبز است و حال و هوای متفاوت با همیشه دارد. از پنجره دفترم به آسمان نگاه میکنم، طبق معمول یک تکه ابر بزرگ پف کرده آنجاست. با خودم می گویم الان آسمان تهران چه رنگی است؟ یادم می افتد که آنجا ساعت 10:30 شب شده و حتما آسمان را صدای الله اکبر برداشته، خصوصا امشب بعد از پخش کمدی اعترافات!

نگاهم به صفحه کامپیوتر برمیگردد. ابراهیم نبوی عجب متن خوبی نوشته برای معترفین ... یکی گذاشته توی فیس بوک، از روی روز آنلاین. صفحه اول روز آنلاین را باز میکنم و مشغول خواندنم که یکهو یادم می افتد چند دقیقه ای است که بالاترین را نگاه نکرده ام. فوری در یک صفحه دیگر بالاترین را باز میکنم. حتما از آن موقع تا حالا حداقل ده تا لینک جدید داغ شده که من ندیده ام. آهنگ "من دچار خفقانم" استاد شجریان یکی از داغ شده هاست ... از معدود آهنگهایی است که این روزها گوشم به شنیدنش میرود ... آهنگ دارد پخش میشود ... روز نحس تحلیف نزدیک است و همه در بالاترین و فیس بوک و سایتهای دیگر در تلاشند تا ناامیدی و یاس ناشی از شوک اعترافات را به شور حضور در اعتراض به تحلیف تبدیل کنند. بعضی ها اما خیلی دیگر دارند تند میروند ... به امید آن روزی هستند که سر خامنه ای و احمدی نژاد عین همین بلاها را بیاورند و مدام حرف از تلافی میزنند. شاید هم حق دارند، شاید عکس العمل غریزی هر ایرانی به دیدن و شنیدن اخبار و فجایع این چند هفته اخیر همین باشد.

نیک آهنگ کوثر اما از حالا دارد همه را دعوت به آرامش و تصمیم گیری معقول میکند. به درستی از حالا نگران آن روزی است که دست این مردم خشمگین به احمدی نژاد و خامنه ای و قاضی مرتضوی برسد. نکند ما هم همین جنایات را به اسم انتفام تکرار کنیم. نکند ما هم در این دور باطل بیافتیم، مثل بعد از انقلاب که لاجوردی و امثالش روی ساواک را سفید کردند....

سایت سازگارا را باز میکنم... امروز هم مثل روزهای قبل با وظیفه شناسی تمام ده دقیقه فیلم از صحبت خودش ضبط کرده و گذاشته اینجا ... مخملباف هم یک داستان کوتاه راجع به شکنجه نوشته و اینکه چگونه یک انسان مبارز میتواند ظرف چند روزشکنجه روحی و جسمی به یک حیوان دست آموز تبدیل شود. چه داستان تلخی است ... اما چه خوب آدم را به درک حال و روز ابطحی و عطریانفرو بقیه وادار میکند. تمام بدنم شروع میکند به کرخ شدن...اشکها را هم که خیلی وقت است دیگر نمیتوانم جلویشان را بگیرم...

برمیگردم روی فیس بوک. یکی از بچه ها ویدئویی گذاشته که آموزش میدهد چگونه در برابر حمله با باتون ضد حمله بزنیم ضارب را از پا در بیاوریم. بدون اینکه لحظه ای فکر کنم میگذارمش روی صفحه خودم. فیلم در استرالیا درست شده ... همین که دارم با خودم فکر میکنم که استرالیایی ها دیگر چرا به چنین آموزشهایی نیاز دارند میبینم که پنج شش نفر دیگر از دوستان هم همین ویدئو را به اشتراک گذاشته اند ... با خودم میگویم آخر عمری ببین به چه روزی افتاده ایم...

3. Resistance

2009-07-22T09:05:00.001-04:00

گرگها خوب بدانند در اين ايل غريب
گر پدر مرد ، تفنگ پدري ، هست هنوز
گرچه مردان قيبله همگي كشته شدند
توي گهواره چوبي پسري هست هنوز
آب اگر نيست نترسيد كه در قافلمان
دل دريايي و چشمان تري هست هنوز
دكتر زهرا رهنورد

Ben X

2009-07-18T17:19:00.001-04:00

There was an autistic boy who pushed him mom's tears back to her eyes so that she would not be sad anymore.

سیاوش کسرایی

2009-07-13T22:30:00.002-04:00

باور نمی کند دل من مرگ خویش را

نه نه من این یقین را باور نمی کنم

تا همدم من است نفسهای زندگی

من با خیال مرگ دمی سر نمی کنم

آخر چگونه گل خس و خاشک می شود

آخر چگونه این همه رویای نو نهال

نگشوده گل هنوز

ننشسته در بهار می پژمرد به جان من و خاک می شود

در من چه وعده هاست

در من چه هجرهاست

در من چه دست ها به دعا مانده روز و شب

اینها چه می شود ؟

باور کنم که آن همه عشاق بی شمار

آواره از دیار

در کوره راه ها همه خاموش می شوند

باور کنم که دخترکان سفید بخت

بالای بام ها و کنار دریچه ها

بی وصل و نامراد

چشم انتظار یار سیه پوش می شوند

باور کنم که دل

روزی نمی تپد بی آن که سر کشد گل عصیانی اش ز خاک

نفرین بر این دروغ

دروغ هراسناک پل می کشد به ساحل اینده شعر من

تا رهروان سرخوشی از آن گذر کنند

پیغام من به بوسه لب ها و دست ها

پرواز می کند

باشد که عاشقان به چنین پیک دوستی یک ره نظر کنند

در کاوش پیاپی لب ها و دستهاست

کاین نقش آدمی بر لوحه زمان جاوید می شود

وین ذره ذره گرمی خاموش وار ما

یک روز بی گمان

سر می زند ز جایی و خورشید می شود

تا دوست داری ام

تا دوست دارمت

تا اشک ما به گونه هم می چکد ز مهر

تا هست در زمانه یکی جان دوستدار

کی مرگ می تواند نام مرا بروبد از یاد روزگار

بسیار گل که از کف من برده است باد

اما من غمین گلهای یاد کس را پر پر نمی کنم

من مرگ هیچ عزیزی را باور نمی کنم

می ریزد عاقبت

یک روز برگ من

یک روز چشم من هم در خواب می شود

زین خواب چشم هیچ کسی را گریز نیست

اما درون باغ همواره عطر باور من در هوا پر است

تعجب

2009-07-08T14:48:00.000-04:00

-بعضی‌ وقتها، نه، همیشه، از بیتفاوتی آدما متعجب میشم - به نظرم این بهترین صفتی بود که میشد به کار برد اینجا .
چند روز پیش، متن نامهٔ خانوم سترپی رو خوندم، راستش اولش دلم گرفت و احساس عذاب وجدان پیدا کردم، که من برای اینکه زندگی‌ خودم رو بهتر کنم از ایران اومدم...ولی‌ بعدش دیدم که اولا این زندگی‌ منه، و حداقل خودم خوب میدونم که چقدر تلاش کردم که همونجا هم بتونم به ایدآل هام، تعدیل شده حتی، برسم ولی‌ در اولین فرصت و با سعی‌ و شانس، اومدم بیرون، سختی زیادی نکشیدم، شاید چون که چیزی بوده که دلم میخواسته...
بهرحال، بعدش دیدم اگه اونجا بودم چی‌ کار می‌تونستم بکنم، و دیدم شاید حالا که اینجام موثر تر هم شدم...کار خاصی‌ نمیکنم، ولی‌ اقلا فکر می‌کنم...نمی‌خوام لغت خوشحالی‌ رو به کار ببرم ولی‌ اقلا عذاب وجدان هم ندارم...
ولی‌ دیدن آدمایی که براشون اهمیتی نداره و هیچ قدمی‌ بر نمیدارن، یا حداکثر کاری که می‌کنن اینه که میگن ناراحتن از شرایط حال اونجا یا دیگه اگه خیلی‌ بخوان از خودگذشتگی کنن تو ۲ تا مراسم شرکت می‌کنن تامل برانگیز میشه...اینکه حتی حاضر نیستند فکر کنند که چی‌ شد که اینجوری شد، یا چی‌ کار میشه کرد، یا برای بعد‌ها باید چه روشی‌ رو تو سیر فکری خودشون اقلا به کار ببرن...

2. Ghorbat

2009-07-06T13:29:00.001-04:00

hich gaah in hame delam tange Iran naboode ast

روزگار غریبی است

2009-06-29T17:05:00.002-04:00

دهانت را می بویند مبادا گفته باشی الله اکبر

چه کنیم؟

2009-06-21T17:51:00.002-04:00

دیدید چطور در عرض یک هفته متن پیامها و صحبتهامان از جنجال بر سر سبز و سفید و آبی به نحوه نجات مصدوم تیر خورده تغییر کرد؟
امروز فاصله میدان فردوسی و میدان انقلاب را پیاده و از میان صف به هم پیوسته انواع و اقسام نیروهای مسلح اعم از لباس شخصی و یونیفرم دار طی کردم. اولش با حرص و نفرت شدید سعی کردم توی چشم تک تکشان نگاه کنم شاید که برای یک لحظه هم که شده خجالت بکشند از وجودشان...اما کم کم خودم را در میان چند برادر بسیجی یافتم که سعی میکردند جواب سؤال من را پیدا کنند....و سؤال من بسیار ساده بود...شما برادران بسیجی که اینجا توی یکی از خیابانهای اصلی شهر با لباس شخصی اما با باتون و سپر و کلاه خود و در بعضی موارد زنجیر، شیلنگ و ابتکارات دیگه ایستاده اید به کدام ارگان نیروهای مسلح تعلق دارید (ارتش، سپاه، نیروی انتظامی) و حتما میتونید حدس بزنید که هیچکدامشان جواب را نمیدونستند...اولش فکر کردم میخوان منو دست به سر کنند ولی بعد که کمی بیشتر سؤال پیچشون کردم دیدم که نه جدی جدی همین دیروز پریروز تو مسجد محل داوطلب شده اند و حالا اینجا جلوی من ایستاده اند...بعضیهاشان از روی شوق کاغذهایی روی سپر هاشون چسبونده بودن که با فونت بزرگ مشکی روش نوشته بود
POLICE
و وقتی پرسیدم که مگه شماها پلیس هستید که این کاغذ رو اینجا چسبوندین خندیدین و گفتن نه فقط خواستیم یکم صورت رسمی بدیم به قضیه....کاملا مشخص بود که برای بیشتر این افراد موضوع هنوز در سطح یک بازی دوران بچگی بود.... انگار نه انگار که دیروز همین ساعت همین جا کشت و کشتاری رخ داده... و با افتخار هم میگفتن که ما برای حفظ امنیت شما اینجا هستیم....و انتظار داشتن که من یه جورایی ازشون تشکر هم بکنم.
بعدش رفتم اونور خیابون که یک عده زیادی نیروی انتظامی ایستاده بودند....ازشون پرسیدم که اگر من به عنوان یک شهروند از وجود یک عده زیادی آدم با لباس شخصی و سلاح سرد احساس نا امنی کنم شما چه میکنین؟ با تاسف همشون سر تکون دادن و گفتن خانوم شما که بهتر از ما میدونی....اینا بسیجی هستند و ما هم کاری نمیتونیم بکنیم...زیر نظر سپاه هستند و در تقسیم بندی ستاد مشترک کار مداخله در زمان اغتشاش به سپاه سپرده شده....این مشاهدات رو در جای جای مسیرم تکرار کردم و نتیجه بدون استثنا همان بود که بود...
کم کم اوج نفرت توی دلم به افسردگی و دلسوزی و احساس گناه تبدیل شد....دیدم که خیلی از اینها اصلا نمیدونن که دارن چیکار میکنن... و من بهشون تا حدودی حق میدم...شما هم اگر تنها منبع خبریتون صدا و سیما باشه و مسجد محل ممکنه همین فکر رو بکنید...
من نمیدانم که در کوتاه مدت چه باید کرد و ما به کجا خواهیم رفت و چه خواهد شد اما اینو میدونم که ما دچار مشکل فرهنگی بسیار بزرگی شده ایم در این مملکت....من دلم همونقدر برای ندا و نداهای پرپر شده میسوزد که برای آن برادر بسیجی که فی الواقع گمان میکند برای حفظ امنیت من و شما ندا را پرپر کرده است. نمیگم که همشون اینجورند ولی حداقل اونایی که من باهاشون حرف زده ام دچار یک سؤ تفاهم بزرگند همچنان که ما هستیم...و من خودم رو مقصر میدونم که چرا در رفع این شکاف قدم بر نمی دارم...من هنوز هم نمیدویم که عاقبت این غائله به کجا میرسه ولی دلم میخواهد این روز و این احساساتم را فراموش نکنم...برای همین مینویسم...شاید روزی بر گردم و بخونم

Blank

2009-06-20T22:34:00.003-04:00

bebakhshid ke pinglish minevisam...vali az sob ba kasi harf nazadam va hamash gerye kardam o akhbaro didam...

ye aks didam az Sattar khano Bagher khaan o Mosadegh...daram az dardo khashm khafe misham, az inke in hame saale hamash darim dore baatel mizanim hazinehaaye bishtar ham midim...

va shabaa daran be khooneha hamle mikonan...sobha khiaaboonaro rangin...ghermeze garme taaze...

Weeping

2009-06-20T20:17:00.000-04:00

150 can be the number of times you've had an icecream, or the cities you've planned to visit, or, it can be the number of people who are not breathing anymore, the ones who wanted to be able to breathe in a free country...I'm absolutely desperate...

بر سنگ‌فرش-احمد شاملو

2009-06-17T12:40:00.002-04:00

ياران ِ ناشناخته‌ام چون اختران ِ سوخته
چندان به خاک ِ تيره فروريختند سرد

که گفتي
ديگر
زمين
هميشه
شبي بي‌ستاره ماند.
آن‌گاه
من
که بودم
جغد ِ سکوت ِ لانه‌ي ِ تاريک ِ درد ِ خويش،چنگ ِ زهم‌گسيخته‌زه رايک سو نهادمفانوس برگرفته به معبر درآمدمگشتم ميان ِ کوچه‌ي ِ مردم
اين بانگ با لب‌ام شررافشان:

«ــ آهاي!
از پُشت ِ شيشه‌ها به خيابان نظر کنيد!خون را به سنگ‌فرش ببينيد!...اين خون ِ صبح‌گاه است گوئي به سنگ‌فرشکاين‌گونه مي‌تپد دل ِ خورشيددر قطره‌هاي ِ آن...»
□
بادي شتاب‌ناک گذر کردبر خفته‌گان ِ خاک،افکند آشيانه‌ي ِ متروک ِ زاغ رااز شاخه‌ي ِ برهنه‌ي ِ انجير ِ پير ِ باغ...
«ــ خورشيد زنده است!

در اين شب ِ سيا ]که سياهي‌ي ِ روسيا
تا قندرون ِ کينه بخايداز پاي تا به سر همه جان‌اش شده دهن،[
آهنگ ِ پُرصلابت ِ تپش ِ قلب ِ خورشيد را

من
روشن‌ترپُرخشم‌ترپُرضربه‌تر شنيده‌ام از پيش...از پُشت ِ شيشه‌ها به خيابان نظر کنيد!
از پُشت ِ شيشه‌هابه خيابان نظر کنيد!
از پُشت ِ شيشه‌ها به خياباننظر کنيد!
از پُشت ِ شيشه‌ها...

نوبرگ‌هاي ِ خورشيدبر پيچک ِ کنار ِ در ِ باغ ِ کهنه رُست.
فانوس‌هاي ِ شوخ ِ ستارهآويخت بر رواق ِ گذرگاه ِ آفتاب...

من بازگشتم از راه،جان‌ام همه اميدقلب‌ام همه تپش.
چنگ ِ زهم‌گسيخته‌زه را

زه بستم
پاي ِ دريچه

بنشستم
وز نغمه‌ئي

که خواندم پُرشور
جام ِ لبان ِ سرد ِ شهيدانِ کوچه را
با نوش‌خند ِ فتح

شکستم:
«ــ آهاي!
اين خون ِ صبح‌گاه است گوئي به سنگ‌فرشکاين‌گونه مي‌تپد دل ِ خورشيددر قطره‌هاي ِ آن...
از پُشت ِ شيشه‌ها به خيابان نظر کنيد
خون را به سنگ‌فرش ببينيد!
خون را به سنگ‌فرشببينيد!
خون رابه سنگ‌فرش

...»

http://www.shamlou.org/index.php?q=node/112

درد

2009-06-17T11:38:00.001-04:00

انقدر سنگین و دردناکه که نمیتونم بنویسم...هنوز تصویر یکی‌ از بچه‌هایی که رفت، جلوی چشمای دوستاش،وسط خیابون، جلوی چشامه...
هرچی‌ فکر می‌کنم، با وضعیت موجود، اگه بخوام واقع گرا باشم، به ضرر مردم تموم خواهد شد در هر حالت...چی‌ کار میشه کرد که زندگی‌ رفتهٔ آدما گم نشه وسط این همه هیاهو، امیدای سوختشون، آیندشون برگرده؟

بلوغ سیاسی مردم ایران

2009-06-16T19:03:00.002-04:00

حتی اگر هفته پیش این موقع هم به من میگفتند که دومیلیون نفر از مردم ایران قادرند در سکوت کامل دور هم جمع شوند و اعتراض خود را به یک موضوع نشان دهند هرگز باور نمیکردم، هرگز
اتفاقی که دیروز از میدان امام حسین تا میدان آزادی افتاد (منهای واقعه بسیار تاسف آور پایانی) و همچنین تجمع امروز از سه راه توانیر تا خیابان فرشته در بلوار ولیعصر نشان داد که مردم ما به یک بلوغ سیاسی - اجتماعی رسیده اند و حالا دیگر قادرند برای دفاع از حقشان با هم متحد شوند و پیر و جوان ، زن و مرد، چادری و بچه رپ و سوسول و کنسرواتیو همه با هم جمع شوند و یک صدا "سکوت" کنند به نشان اعتراض. این اتفاقی است که در زندگی نسل من ، یعنی نسل پس از انقلاب ایران بی سابقه بوده است
با دیدن این صحنه ها ، همبستگی و محبت دوباره ای که بین ما بوجود آمده حتی حمایت بی نظیر هموطنان خارج از کشور، ارزش این همه سختی و بدبختی و سنگ و آتش و باتون و کتک این چند روزه را دارد
به نظر من اتفاقی که افتاد و برنده شدن مشکوک آقای احمدی نژاد بهترین نتیجه ای بود که ما میتوانستیم از این انتخابات بگیریم. چرا که اگر حتی آقای موسوی به حق و بدون این مغلطه بازیها رییس جمهور آینده ما میشد اولا که به قول آقای خاتمی به هر حال تدارکاتچی بیش نبود و به دلایل مختلف کم کم مقدمات نارضایتی اصلاح طلبان و مردمی که بهش رای داده بودند را فراهم میکرد و از طرف دیگر هم بهانه خوبی به دست اصولگرایان میداد که با اصلاحات بجنگند. به نظر من اتفاقی که افتاد حتی با وجود همه کشته و زخمی هایی که متاسفانه تا کنون داشته است در دراز مدت بیشترین کمک را به توسعه سیاسی و اجتماعی این مردم میکند.

حالم خیلی بده

2009-06-14T10:09:00.002-04:00

از همشون دارم بالا میارم. دیروز تو میدون ونک و خیابونهای اطراف عین حیون مردمو میزدن زن و مردو مسن و جوون هم فرق نداشت براشون. ایرانیها هم که خدای شایعه سازی بعضی ها میگفتند که این سربازا عرب هستند و از لبنان و فلسطین آوردن وگرنه ایرانی اینجوری همدیگرو نمیزنند. سربازها همونطور که تو عکسها حتما دیدین طوری مجهزند که انگار میخوان برن جنگ. تازه همین سربازها و یگان ویژه مجهز رو وقتی فرماندهانشون از مردم سوا میکردن که کسی کشته نشه از دور به مردم سنگ می انداختند. یادش بخیر آن روزهایی که سنگ تنها وسیله دفاع مردم بی سلاح بود.

من حالم خیلی بده...خیلی....وقتی جلو چشمت مردم بیگناه رو میزنن فقط چون شعار دادن : "نیروی انتظامی تو هم ایرانی هستی" یا نیروی انتظامی حمایت حمایت" اونوقت تو هم نمیتونی هیچ کاری کنی چون ترسویی و ضعیفی و میترسی کتک بخوری یا از ضربه باتون به سرت بمیری اونوقت به اونجاییت که نباید فشار بدی میاد و باید شب با قرص اعصاب بخوابی.

مگه میشه آخه؟ مگه میشه که همه دنیا به ضد این ملت دست به دست هم بدن؟ از بی بی سی فارسی گرفته تا سی ان ان و همه.....خاک بر سر دنیایی که اینقدر فرصت طلبه...خاک بر سر ما که زورمون به هیچی نمیرسه

جامعه ما

2009-06-10T01:33:00.002-04:00

بايد بپذيريم كه ايران عزيز ما تشكيل شده از بسيجي و بچه رپ ساسي مانكن و آهنگران بچه سوسول و فاطي كماندو روشنفكر و اصولگرا و متحجر مذهبي و لاييك چپي و راستي و اينها همه حق زندگي و راي دادن و انتخاب دارن قبول دارم كه نظام موجود به نفع يك عده و به ضرر عده ديگر است ولي اگر آن عده ضرر كرده انتخاب ميكند كه در اين نظام راي دهد و مشاركت كند نبايد از ياد ببرد كه اقشار ديگري هم وجود دارند كه صميمانه و صادقانه و از ته قلب با كانديداي متحجر و واز نظر ما درب و داغون موافق است
ديروز با يكي از مسوولين ستاد احمدي نژاد گپ مي زدم و در باره دلايلش براي راي دادن به او ميپرسيدم. ايشون معتقد بود كه احمدي نژاد براي صنف و شغل همكاران ايشون خيلي مفيد تر بوده ... حالا حدس ميزنيد كه شغل اين عزيز دل انگيز چي بود؟؟؟
خواننده تكنو!! و معتقد بود كه آزاديهايي كه آقاي احمدي نژاد تو دوره خودش داده با دوره خاتمي قابل مقايسه نيست... ديشب در ميدان ونك با يكي از برادران بسيجي با مشخصه هاي ظاهري زير به گفتگو ايستادم:
رنگ پيراهن: مشكي
رنگ شلوار: طوسي
موقعيت پيراهن به شلوار: قطعاً روي شلوار
مدل ريش: طالباني
انگشتر: عقيق درشت
بوي بدن: وصف ناپذير
وسيله نقليه: موتور
دغدغه اصلي و نگراني عمده ايشون اين بود كه اگر موسوي برنده بشه اين بچه سوسول ها (كه انصافاً هم گندش رو در آورده بودن از لات بازي و رقص بندري با آهنگ ساسي مانكن وسط ميدان ونك) نخواهند گذاشت كه برادران بسيجي ريش بگذارند و مانند طالبان (اما برعكس) به دنبال قيچي كردن ريش آنها خواهند افتاد و حرفش اين بود كه آقا من ميخواهم ريش داشته باشم خوب تو اگر دوست نداري ريش نداشته باش ولي به ريش من هم كاري نداشته باش.
اينجا بود كه خيلي شرمنده شدم از اينكه اينقدر با مردم خودم بيگانه بوده ام و تصميم گرفتم كه فرصت باقي مانده قبل از انتخابات را بيشتر صرف شناخت مردم و خواسته هايشان كنم تا تبليغ نظرات خودم و دفع از كانديداي مورد نظرم

من چه خاكي به سرم ميكنم تو اين انتخابات كوفتي؟؟؟

2009-06-10T01:28:00.001-04:00

آقا خانوم الان وقت اين نيست كه منو تو همديگر رو قانع كنيم كه كروبي بهتر است يا موسوي يا يكي را بكوبيم كه آن يكي را بالا ببريم. نه اين يكي قديس است نه آن ديگري يعضي از ما انتخاب كرده ايم كه آرمان گرايانه عمل كنيم و بعضيهامان عمل گرايانه و هر كدام از اين دو رويكرد مزايا و معايبي دارند. اما يادمان باشد كه اگر دور دومي در كار باشد اكثر ما پشت يك كانديداي واحد جمع ميشويم
در اين شرايط راي به كروبي آرمان گرايانه است چون ميدونيم كه راي نمياره ولي خوب شعارهاش با خواسته هاي ما نزديك تره راي به موسوي عمل گرايانه است چون به هر حال ا.ن. رو بيرون ميكنه. من طرفدار دو آتيشه موسوي نيستم ولي ديگه حقيقت رو هم نبايد انكار كنيم و بگيم دزده يا اينا همشون دزدن انصافا من شعارهاي كروبي و برنامه هاش رو خيلي بيشتر ميپسندم ولي چون راي و محبوبيتي نداره بين عامه مردم خيلي آرماني هست اگر بخوام بهش راي بدم يك موضوع مهم ديگه هم اينه كه به نظر من شخصيت فردي هم براي رييس جمهور يك معيار خيلي مهمه و من شخصيت فردي موسوي رو خيلي ترجيح ميدم به كروبي

سهم من

2009-06-09T21:09:00.002-04:00

...

دست هايم را در باغچه مي كارم
سبز خواهم شد ،مي دانم ،مي دانم،مي دانم
...

فروغ -

چرا کروبی؟

2009-06-09T10:51:00.002-04:00

در این روزها بسیاری از دوستان رو میبینم که تغییره موضع دادند و تصمیم گرفتند که به موسوی رای دهند بجای کروبی، مخصوصا بعد از مناظره موسوی و کروبی. دلایل این افراد این است: یک مرحله کردن انتخابات با رای حد اکثری به موسوی، و حال کردن از موسوی پس از مناظره که احمدی نژاد رو چندین بار دروغ گو خطاب کرد. من به دنبال رد این دلایل نیستم و حتا این دلایل رو قوی هم می‌دونم. ولی‌ صحبت سر برنامه دراز مدت می‌باشد. آیا این جماعتی که جوگیر شده ا‌ند و یکدست سبز پوش شده ا‌ند برنامه دراز مدتی‌ برا آینده دارند یا پس از این انتخابات به تعداد ادمها حزب خواهیم داشت با پراکندگی بسیار زیاد و تحلیل‌های شخصی‌ و بی‌ هدف که برایند تمام آنها هیچ می‌باشد. آیا این انبوه افراد توسط گروه یا گروه هایی هدایت میشوند که بتوان از این پتانسیل عظیم در مراحل بعدی هم استفاده کرد یا این انرژی بعد از ۲۳ خرداد دوباره صفر میشود تا دوباره بعد از ۸ سال یک نفر مثل احمدی نژاد بیاید تا مردم همنظر شوند. اگر این اتفاق در طول سالیان اخیر برا ما اتفاق نیفتاده بود، میگفتیم تجربه نداریم و نمیدانیم چه باید کرد، یا از چه کسی‌ پیروی کرد. ولی‌ هیچ عاقلی نخواهد پذیرفت که مسیری را که رفته و نتیجه‌اش را هم دیده و هم با تمام وجود حس کرده دوباره بخواهد انجام دهد و آن هم بی‌ برنامه و بدون یک عقل جمعی

‌
اولین و مهمترین راه پیشبرد مطالبات وجود حزب است. در هیچ جای دنیا هیچ حرکتی‌ به نتیجه نرسیده مگر اینکه یک حزبی یا احزابی وجود داشته است که با استفاده از بدنه خود توانسته رای خود را به کرسی بنشاند، و هرچه این حزب بزرگتر بوده اثر گذاری بیشتری داشته و مطالبات بیشتری توانسته طلب کند، و حاکمیت هم با وجود مخالف بودن با این مطالبات نتوانسته از آنها بگذرد و با توجه به اهمیت آن حزب در جامعه امتیازات بیشتر یا کمتر قائل میشود. تا اینجا فکر می‌کنم بحث بسیار بدیهی‌ می‌باشد و کسی‌ نمی‌تواند این اصل رو رد کند

حالا در این شرایط ما باید چگونه عمل کنیم که ضمن حذف احمدی‌نژاد بتوانیم به حاکمان بعدی نشان دهیم که یک گروه بزرگ با مطالبات مشخص و منسجم که برا حرکت خود برنامه و خط قرمز دارند در جامعه شکل گرفته و برا رسیدن به مطالبات خود هزینه هم خواهند داد. آیا اگر حاکمان متوجه وجود چنین حزبی شوند در مراحل بعدی میتوانند این گره عظیم رو نادیده بگیرند.
شما آیا معنی هر ایرانی‌ یک ستاد را میدانید، این حرف اوج پستی یک کشور می‌باشد. که یک عده میخواهند از نا هماهنگی‌ من و تو استفاده کرده و تنها زمانی‌ که نیاز به رای دارند باز مارا به میدان بکشند و این حرکت ادمه خواهد داشت تا آبد، مگر اینکه خودمون جلو‌اش را بگیریم. هر ایرانی‌ یک ستاد یعنی‌ ما نمیخواهیم مردم حزب داشته باشند، یعنی‌ ما میدانیم که مردم ایران برنامه ندارند و فقط جو گیر میشوند، یعنی‌ ما نمیخواهیم که مردم با برنامه باشند. چون میدانند که اگر من و تو با هم باشیم و یک صدا این ما خواهیم بود که رنگ حرکت را انتخاب خواهیم کرد نه آنها، و نخواهیم گذاشت که رنگمان کنند. آقای باقی‌ چند روز پیش اعلام کرد، اگر مردم و دانشجوها پس از هر کشته شدن زندانی اعتراض کنند امکان ندارد این حادثه اتفاق بیفتد. این حرف بر عدم وجود تشکلهای قوی مردمی که پیگیر مشکلات باشند تاکید می‌کند. آقای باقی‌ خودش اعتراض می‌کند، هزینه میدهد و زندان میرود ولی‌ یک صدا کجا ده میلیون صدا کجا

حال در این انتخابات چگونه میتوانیم نشان دهیم که موسوی تو که رئیس جمهور میشوی یادت باشد که چنین گروه منسجمی وجود دارد که هر حرکت تو را رصد خواهد کرد و لازم باشد هزینه هم خواهد داد ولی‌ نخواهیم گذاشت که از خط قرمز‌های ما عبور کنی‌. نه تنها در انتخابات حاضر خواهیم بود بلکه بعد از آن پر رنگتر خواهیم بود

تحکیم وحدت تشکلی دانشجو می‌باشد که به قدرت وابسته نمیباشد و از همه قشر افکار هم در آن فعالیت دارند، و با توجه به شرایط بهترین تحلیل‌ها و بیانیه‌ها رو اعلام میکنند، و هرگز از خطوط قرمز که برا حرکت خود تعریف کردند کوتاه نمیایند و بیشترین هزینه‌ها هم در ایران این گروه میپردازند. پس چنین گروهی که ارزش پیوستن به آن را دارد وجود دارد و همهٔ ما هم خوب میدانیم. ولی‌ من فکر می‌کنم مشکل ما نبود درک معنی‌ یک صدایی در جامعه است. مخصوصا برا کسانی‌ که مثل ما حاضر نیستند هزینه بپردازند واجب است تا با ساپورت این گروه به حکام بفهمانیم که زمانی‌ که این گروه اعتراض میکنند یعنی‌ ده میلیون ایرانی‌، بعد خواهید دید که چگونه در برابر خواستهای ما سر فرود خواهند آورد

و در این انتخابات تحکیم وحدت از کروبی حمایت می‌کند و دلایل خوبی‌ هم وجود دارد. و مهمترین آنها به شرح زیر می‌باشد
یکم- تاکید ویژه بر تشکیل حزب در هر شرایطی
دوم- تاکید بر اصلاح قانون اساسی‌ حتا بخش رهبری
سوم- تاکید بر حقوق شهر وندی و حقوق زنان و پیگیری مطالبات تا آخر
چهارم- ارتباط با آمریکا برا پیشرفت کشور و ارجحیت ایران بر فلسطین و لبنان
پنجم- دفاع قطعی از دانشجویان ستاره دار و تاکید بر حمایت از مطالبات دانشجویان
ششم- اولین کسی‌ است که در این نظام با رهبری و شورای نگهبان در افتاد و حرف تغییر قانون اساسی‌ در این موارد را زد

فکر نکنید که من اینقدر ساده هستم که فکر کنم کروبی همه اینهارو انجام خواهد داد یا میتواند، ولی‌ اگر این حرفها ده میلیون رای بیاورد نشان خواهیم داد که یک گروه عظیم دنبال مطالبات اساسی‌ هستند. و خواهید دید که چطور در آینده حکام این مطالبات را در نظر خواهند گرفت
هیچ برنامه‌ای صد در صد گارانتی نتیجه را نخواهد کرد ولی‌ می‌توان با تک صدایی و اجتناب از پراکندگی آینده را از آن خود کنیم

به امید آن روز

چند شعار داغ انتخاباتي

2009-06-09T03:29:00.002-04:00

سياستو رها كن سبزي فروشي وا كن
رييس جمهوربيكاره سيب زميني ميكاره
عكس قشنگ نداشتن به جاش چي توزگذاشتن
زندگيمون دود شده پرچممون نماد محمود شده
دكتر برو دكتر
هاله نور ميبينه مردمو كور ميبينه
دو دوتا ده تا امشب ميشه چارده تا
يه هفته دو هفته محمود حموم نرفته
دلاور هسته اي بگير بكپ خسته اي
اتل متل توتوله ديكتاتور كوتوله
هركي كه بيسواده با احمدي نژاده
ننگ (مرگ) بر ديكتاتور چه شاه باشه چه دكتر

چرا به کروبی رای می دهم؟

2009-06-07T23:25:00.006-04:00

من به کروبی رای می دهم، نه به خاطر نگرانی امروز و نه برای"گذار" از بحرانی به نام احمدی نژاد، بلکه برای فردا، که بسیار هراس دارم از تکرار تاریخ، از بیرون آمدن پدیده ای از جنس احمدی نژاد از دولت موسوی بعد از هشت سال "نسبتا" رو به جلو، و دوباره "سقوط" به امروز! می خواهم بنویسم که چه می توان کرد.

به اعتقادم ساختار سیاسی ایران را می توان به صورت شکل زیر مدل کرد.این مدل دارای 4 موجودیت اصلی است:1. ولایت فقیه و مذهبون، 2. نیروهای مسلح، 3. سرمایه داران و بازاریان، و 4. مردم عادی.

چند نکته در مورد این ساختار قابل بررسی است:

1. به روشنی هریک از این 4 موجودیت دارای اهداف کاملا متمایز (و در بسیاری از موارد متضاد) می باشند، و برای عملی کردن اهدافشان راحت ترین راه، نفوذ در قوه مجریه و بهره گیری از امکانات و "سرمایه های مالی و انسانی" آن می باشد. به راحتی می توان با مروری بر دول گذشته دریافت که هر یک به کدام گروه یا گروها بیشتر "گرایش" داشته اند (به یاد می آورم اصطلاح "تدارکاتچی" خاتمی را).

2. برآورده نشدن خواست هر یک از این گروه ها برای قوه مجریه و دیگر گروه ها ایجاد هزینه می کند بسته به قدرت و میزان نفوذ گروه مورد نظر. در ایران هزینه برآورده نشدن مطالبات 3 گروه اول بسیار بسیار فراتر از هزینه های برآورده نشدن من و توست. به همین دلیل حتی اگر فرض کنیم که رییس جمهوری از جنس خاتمی و یا موسوی داشته باشیم (تا حدی صادق و به دنبال برآورده کردن خواستهای ما) باز درعمل همواره مغلوب 3 گروه دیگر خواهیم شد. 12 سال گذشته ایران گواه این ادعاست.

3. 3 گروه اول در عین داشتن اهداف متضاد، همواره در تمام انتخابات کاندیدایی از طیف خود داشته اند و این تنها "ما" بوده ایم که همواره می بایستی از منتخبین آنها کسی را "به اصطلاح" انتخاب کنیم. چنان به وجد آمده ایم و چنان از منتخبین دیگران سخن گفته ایم که انگار باورمان شده است که او "کاندیدای مطلوب" ماست و بعد از مدتی به یاد می آوریم که مغلوب این بازی بوده ایم، واین بار تمام میدان را به یکباره به دیگران می سپاریم؛ سال 84 را به یاد می آورم.

اگر آرمانی داریم، اگر خسته ایم از دروغ، از استبداد، از تبعیض و هزاران بی عدالتی دیگر باید جور دیگری بازی کنیم. باید کاری کنیم که برآورده نشدن خواسته هایمان برای 3 گروه دیگر هزینه داشته باشد. کمتر کسی را می شناسم که اهل هزینه دادن باشد، مساله ای نیست؛ حداقل می توانیم به جای شیپورچی شدن منتخبین دیگران، حامی کسانی باشیم (بهتر بگویم "حزبی") که،

1. با هم عقاید و ارزش های مشترکی داریم، و

2. همواره برای رسیدن "ما" به اهدافمان هزینه داده است.

اگر می خواهیم در بازی سیاسی ایران به اهدافمان برسیم باید بتوانیم ما نیز بر 3 گروه دیگر هزینه ای تحمیل کنیم. باید دیگران بداند که ما بسیاریم و متحدیم و هر یک منابعی داریم که برای اهدافمان حاضر به مصرفشان هستیم. اگر اتفاقی مانند کوی دانشگاه افتاد و موسوی حاضر به پیگیری خواسته های "حزب" ما نشد، تنها محروم از حمایت چند فعال دانشجویی نشده، بلکه حمایت "کل" حزب ما را از دست داده است.

1. ما 30 میلیون جوان ایرانی هستیم، با وجود تمام اختلاف نظرها آرمانهای بسیار مشترکی داریم. می توانیم همه حامی یک حزب باشیم، می توانیم متحد باشیم که بتوانیم دیگران را به تن دادن به خواسته هایمان وا داریم.

2. می توانیم دموکراسی را از داخل یک حزب تمرین کنیم. اگر نتوانیم در یک انتخابات متحد باشیم (درعین اختلاف نظر)، اگرهم به قدرت برسیم به راحتی به دنبال اختلافات درونی به بیراهه خواهیم رفت و سقوط می کنیم.

3. ما کمی فرصت داریم که حزب گرایی را به جای فرد گرایی و قهرمان پروری تمرین کنیم، بپرورانیم و یاد بگیرم. هدف را بر این بگذاریم که 8 سال بعد ما نیز کاندیدایی داشته باشیم.

من به کاندیدای حزبی رای خواهم داد که اثبات کرده اند برای آرمانهای "ما" حاضر به هزینه دادند. من این را در تحکیم وحدتی ها و بسیاری از فعالین دیگر که به نوعی همواره مورد حمایت این حزب بوده اند دیده ام (هرچند که اعتقاد دارم تحکیم وحدتی ها نیز بسیار اشتباه کرده اند).

من خواسته هایم را در نوشته های مهاجرانی، عباس عبدی، محمد علی ابطحی، محمد قوچانی، جمیله کدیو، عيسي سحرخيز و محمد قوچاني دیده ام، در مدیرت کرباسچی.

من خسته ام از رای دادن به "یک فرد" که در دوران انتخابات چنان بازی می کند که انگار او نیز بر عقاید و آرمانهای من باور راسخ دارد و بعد از مدتی باز تکرار روزگار گذشته.

من خسته ام از شنیدن قیاس های پوچ حرفهای گل و بلبل دو کاندیدا که هیچیک نیز نمی توانند خواسته های "ما" را برآورده کنند.

من به کروبی رای می دهم، با تمام ایرادات بی شماری که بر او واردست؛ تنها چون منتخب کسانی است که سالهاست به باورهای آنها اعتقاد دارم. می خواهم دیگر فرد محور نباشم، می خواهم قدم اول در رسیدن به آرمانهایم را بر دارم، می خواهم "جزیی" از عده ای باشم که در این زمان "اتحاد" تنها چیزیست که برایشان باقی مانده است.

بازم نکته!

2009-06-06T19:43:00.001-04:00

به نظر من، کسایی‌ که بعد از ازدواج، رابطشون رو با جنس مخالف قطع/محدود می‌کنن، یا همیشه از اون رابطه انتظار بیشتری داشتن، یا به خودشون اعتماد ندارن.

معیار انتخاب - قسمت دوم

2009-06-02T19:10:00.000-04:00

در شرایط فعلی، کمتر از دو هفته قبل از انتخابات، به نظر میرسد که هر دو نامزد به اصطلاح "اصلاح طلب" در شرایط رقابتی خوبی قرار دارند. در چنین موقعیتی بسیاری بر سر این دو راهی قرار میگیرند که به کدامیک از این دو نفر رای بدهند، کسی که از نظر اعتقاد یا استراتژی به آنها نزدیک تر است یا کسی که رای بیشتری می آورد. بنا برتحلیل های مختلفی که این چند روزه خوانده ام احتمال زیادی وجود دارد که انتخابات به دور دوم کشیده شود. اگر به قول آقای زید آبادی در دوردوم دو نامزد اصلاح طلب مقابل هم قرار گیرند بهتر است در دور اول و دوم به کسی رای دهیم که بیشتر قبولش داریم. اگر هم یکی از این دو مقابل احمدی نژاد باشد که در دور دوم این فرصت هست که فقط ضد احمدی نژاد رای دهیم.

اما انتخاب بین کروبی و موسوی و تشخیص اینکه کدامیک به معیارهای ما نزدیکترند مستلزم اینست که اول تعیین کنیم که کدام معیارها برای ما حیاتی تر هستند. من و چند تا از دوستان با هم قرار گذاشتیم که تا آخر این هفته هرکداممان پنج معیار که برای رییس جمهورشدن به نظرمان حیاتی تر هستند را تعیین و به دقت تعریف کنیم و سپس موسوی، کروبی و احمدی نژاد را در هر کدام از این معیار ها طبقه بندی کنیم. برای مثال (تاکید میکنم برای مثال) فرض کنید سیاست خارجی، شجاعت در عمل، صراحت لهجه، مشاورین و اطرافیان با سواد و توانا و ارتباط خوب با رهبر پنج معیاراصلی من باشند. در سیاست خارجی من به موسوی نمره یک، به احمدی نژاد نمره دو و به کروبی نمره سه میدهم. دلیلم هم اینست که به ترتیب نزولی این سه تجربه بیشتری در رویارویی با سایر کشورها داشته اند. اما در صراحت لهجه به نظر من کروبی، احمدی نژاد و موسوی به ترتیب نزولی طبقه بندی میشوند و الی آخر.

انجام این تمرین تا اینجا به من یاد داده که اولا بنشینم و وقت بگذارم و معیارهای اصلیم را مشخص کنم، کاری که تا کنون نکرده بودم. ثانیاٌ وقتی که پای طبقه بندی به میان می آید میبینم که احمدی نژاد آنقدرها هم که من فکر میکردم بد نیست، البته مسلماٌ فقط و فقط در مقایسه با گزینه های موجود! (چیزی که کمانگیر در یکی از یادداشتهای قبلیش به آن اشاره دارد). پیشنهاد میکنم که در فرصت باقی مانده شما هم اینکار را بکنید. اگر موافق باشید میتوانیم نتایج را به اشتراک بگذاریم و با هم مقایسه کنیم.

تشکر

2009-06-02T18:42:00.000-04:00

بعضی‌ وقت‌ها با یه سری آدمایی آشنا میشی‌ که شاید مدت زیادی هم باهاشون نباشی‌ ولی‌ دوستای خیلی‌ خوبی‌ میشن برات...تو هم امیدواری که دوست خوبی‌ باشی‌ براشون...یکی‌ از همون آدما، رفته سفر الان، به یه سری جاهایی‌ که تو هم دوسشون داری و مطابق روحیت هستن، و از اونجا بهت پیغام میده و جاتو خالی‌ میکنه و میگه که میدونه اگه تو هم اونجا باشی‌، لذت می‌بری...

نکته!

2009-05-28T15:58:00.000-04:00

من از آدمای آب زیر کاهی که ظاهر سازی می‌کنن و میخوان همه طرفو همزمان داشته باشن بدم میاد.

معیار انتخاب

2009-05-25T20:25:00.002-04:00

همانطور که در نوشته آخر کمانگیر آمده صرف رأی دادن به هر کاندیدا غیر احمدی نژاد فقط برای جلوگیری از تمدید دوره اش به نظر من هم تصمیم علمی، عاقلانه و حساب شده ای نیست و بیشتر شبیه یک عمل شتابزده و احساسی برای رهایی از بحران فعلی وبدون توجه به عواقب بلند مدت آن است.

در این وبلاگ تا حالا چند پست راجع به انتخابات و چند تا هم راجع به تصمیم گیری نوشته شده اند. با توجه به نزدیکی شدید زمان انتخابات جا دارد که این دو موضوع رو به هم پیوند دهیم و روشی بهبود یافته برای انتخاب بین رأی دادن یا ندادن و همچنین انتخاب بین کاندیدا ها پیدا کنیم.

درنوشته های آغازین از این سرفصل فرض را براین میگذارم که تصمیم به رأی دادن گرفته ایم - یا حداقل به طور قطع تصمیم به رأی ندادن نداریم – و می کوشم که معیارهایی برای انتخاب بهترین گزینه پیدا کنم. امیدم بر آن است که در پایان یک سلسله نوشتار بتوانم جدولی مقایسه ای برای کمک به تصمیم گیری تنظیم کنم.

اگر ما بتوانیم روی یک رشته از معیارهایی که در جهان برای محک زدن عملکرد رییس دولت درنظر میگیرند توافق کنیم و به آنها معیارهایی که در شرایط کنونی برای ما ایرانیان حیاتی هستند را هم به آنها اضافه کنیم و سپس عملکرد گذشته و برنامه کنونی هریک از نامزدها را نسبت به این معیارها بسنجیم شاید بتوانیم فرق بین بد و بدتر را بهتر درک کنیم.

خوشبختانه هر سه نامزد پیشتاز این انتخابات کارنامه مفصلی از عملکردهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی بر جای گذاشته اند. بنابرین در صورت ارایه تعریف کاملی از معیارها وبا مراجعه به آمار، ارقام و اخبار بیست سی سال گذشته باید بتوان مقایسه نسبتاً جامعی بین این سه کاندیدا انجام داد. البته این کار باید با در نظر گرفتن زمان وقوع هر کدام از این اعمال و شرایط خاص آن دوره همچون جنگ، قیمت نفت و غیره انجام گیرد.

به وضوح اولین معیاریهایی که به ذهن من میرسند آزادی بیان، شرایط اقتصادی و سیاست خارجی هستند که هر کدام را میتوان به زیر مجموعه هایی تقسیم کرد. در نوشته های بعدی شرح کاملی از این زیر مجموعه ها و همچنین معیارهای دیگری که رسانه های سایر کشورها (فرانسه و آمریکا) برای نظر سنجی پیش از انتخابات اخیرشان به کار گرفته اند را بیان میکنم.